Het essay dat onze tijd onthult

Meer dan 500.000 exemplaren verkocht
Uitgegeven in meer dan 40 landen

NATIONALE ESSAYPRIJS • EL OJO CRÍTICO PRIJS
PRIJS VAN DE VERENIGING VAN BOEKHANDELS VAN MADRID
VOOR VERTELLENDE LITERATUUR • DE PRIJS VAN DE AANBEVOLEN BOEKHANDELS
JOSÉ ANTONIO LABORDETA PRIJS • BÚHO PRIJS VOOR HET BESTE BOEK

In dit fascinerende werk over de oorsprong van het boek duikt Irene Vallejo in de geschiedenis van een ongeëvenaard artefact dat vijfduizend jaar geleden ontstond, toen de Egyptenaren het potentieel ontdekten van een riet dat ze papyrus noemden. Met grote gevoeligheid en bewonderenswaardige vertelkunst reist de auteur af naar de slagvelden van Alexander, de paleizen van Cleopatra, de eerste boekhandels en de ateliers voor handmatige kopieën, maar bezoekt ook de brandstapels waar verboden codices verbrand werden, de bibliotheek van Sarajevo en het ondergrondse labyrint van Oxford in het jaar 2000. Tijden smelten samen en worden opnieuw gevormd in het collectieve avontuur van degenen die het leven alleen met het geschreven woord hebben kunnen bedenken. En dit unieke essay verlengt de oneindige dialoog waarover het zo meesterlijk spreekt.

Wat de kritiek zegt:
«Het is een genot om de proza van Irene Vallejo te lezen, creatief, briljant, vol gevoeligheid.»
Luis Landero

«Een heel origineel boek: de geschiedenis van boeken, het alfabet, bibliotheken... verteld met geleerdheid en plezier, gevoel voor humor en elegantie, met parallellen naar het heden.»
Laura Freixas

«Zeer goed geschreven, met werkelijk bewonderenswaardige pagina’s; de liefde voor boeken en lezen is de sfeer waarin de pagina’s van dit meesterwerk zich afspelen. Ik ben er absoluut zeker van dat het nog gelezen zal worden wanneer de huidige lezers al in het hiernamaals zijn.»
Mario Vargas Llosa

«Die boeken die je ontwrichten, die je temmen, die je het leestempo opleggen, die je zenuwen kalmeren, zijn zelden te vinden, ondanks dat ze zo nodig zijn, in de voorste rijen van de nieuwkomers op de boekenplanken. Het laatste dat ik ontdekte heet El infinito en un junco en is van Irene Vallejo.»
Juan José Millás, El País