«Vinlla de lonxe, parpadeei, volvín aos quince anos, aquela vez que fomos ao cine. Foi improvisado». Cris sabe moito de espectros, desde o asperger ata o queer. Seguindo a súa rutina, vai ao supermercado un sábado calquera, onde se atopa con quen foi o seu primeiro flechazo da adolescencia. Daniela mudouse a Madrid para darlle un xiro á súa vida, aburrida da que escollera case sen querer. Cris ten ganas de deixarse levar, de non pensar demasiado, como de costume. Mentres tanto, a moitos quilómetros cara ao oeste, o seu primo Edu estivo a piques de perder a vida, feito que espertou en Cris recordos da súa infancia. En Arreglándome la vida, Aranguren narra unha historia sobre a infancia, a idealización da familia, dos recordos, sobre o difícil que é medrar sen deixar que o pasado ocupe demasiado espazo. Esta obra é unha historia de amor, dun que se cría esquecido, gardado como unha fantasía irrealizable. Arreglándome la vida é a primeira parte dun proxecto no que a autora busca narrar a realidade do colectivo LGBT+ desde a perspectiva de diferentes xeracións e contextos. A intención non é outra que crear comprensión de como as liberdades das que gozamos hoxe en día en países como España non eran máis que un soño hai uns anos.