O ser humano é egoísta, insolidario e móvese só polo seu propio interese: así o sostiveron pensadores como Maquiavelo, filósofos como Hobbes, psicanalistas como Freud, científicos como Dawkins e multitude de historiadores e escritores. Pero ¿realmente é así? Este libro propón repensar a historia a partir da evidencia de que o ser humano tende máis a cooperar que a competir, a confiar que a desconfiar. O autor estuda douscentos mil anos de historia e descóbrese que o altruísmo e non a competitividade foi o motor evolutivo da humanidade. Para iso aborda exemplos como a diferenza entre o que se conta na novela O Señor das Moscas e o que sucedeu nos anos setenta do século pasado cando un grupo de nenos australianos naufragaron e pasaron varios meses sós; ou o comportamento solidario e resiliente dos cidadáns durante o Blitz no Londres da Segunda Guerra Mundial; ou a realidade tras certos experimentos psicolóxicos e sociolóxicos sobre comportamento humano. Unha proposta fascinante, chea de anécdotas, de moi agradable lectura e que, lonxe de pecar de inxenuidade ou tramposa candidez, plantea unha intelixente e revolucionaria lectura da historia da humanidade. Un libro que quizais poida axudarnos a cambiar o mundo.