Incluso cando parece que as presenzas lesbianas se fan carne e óso, coa promesa de que, unha vez aparecidas, xa non hai volta atrás, reaparecen as violencias e a vixencia do fantasma lesbiano.
Esta é unha persecución daquel innomeable que me acompañou toda a miña vida ata que fun capaz de recoñecerme na súa figura espectral e facelo carne. Os seus ollos fixéronse o meu espello e nomeeime: lesbiana. Mireime directamente aos ollos e nesa conversa que tivemos entendín que a espectralidade forma parte da construción social do corpo e a existencia lesbiana. Incluso cando parece que as presenzas lesbianas se fan carne e óso, coa promesa de que, unha vez aparecidas, xa non hai volta atrás, reaparecen as violencias e a vixencia do fantasma lesbiano.
Pero seguimos aparecendo e desaparecendo. Seguimos transitando polos armarios, habitando e proliferando nas súas sombras. Desenvolvemos estratexias de supervivencia entre tebras para poder seguir habitando o mundo corporal e o mundo fantasmal.
Pensar o fantasma lesbiano é moi diferente a conceptualizar o corpo ou a existencia lesbiana, é ir máis aló da materialización e pensar máis aló da identidade sexual moderna e o seu suxeito político. Para iso, fai falta desenvolver unha mirada espectral que identifique e desvele as operacións de ghosting das presenzas lesbianas e reconstrúa xenaloxías libres do requirimento de ter que dar fe de vida, unha proba existencial documentada que só podería chegar a ser proporcionada pola historicidade propia da materialidade do suxeito lesbiano.
O fantasma lesbiano ten a súa propia lóxica e é hora de cartografala.
