A Santita é unha apertura de mundos cosmopoéticos nos que as fronteiras entre corpo e espírito, cultura e natureza, feminino e masculino, o lúdico e o racional, a ciencia e a maxia desvanece. En sete historias, a autora organiza universos nos que os manglares, as galiñas, as rochas volcánicas, as cinzas, Owi Wan Kenobi ou Cristal se atopan e tecen vínculos que poñen en xogo a existencia doutras realidades (non necesariamente occidentais) que escapan aos límites de tempo e espazo e vivos e mortos. Inspirada nas cosmoloxías do mundo andino e as súas violencias profundas, Moscoso fai maxia coas palabras, inventa ritmos e trae referencias da cultura popular xunto con outra cultura pop ancestral. Encaixes de referencias tan recoñecibles no imaxinario de Moscoso e en moitos puntos de América. Pósters de Chayanne e Hello Kitty entre vivendas precarias, vexetación aleatoria, terreos baleiros, casas feitas con ladrillos sen pintar nin revocar, cidades interminables e edificios que brillan ao sol, cheiro a frito e a cilantro. Neón e cumbia. Virxes e Star Wars. Estamos, quizais, fronte a unha literatura do fin do mundo.