Unha novela sobre o poder da infancia e da imaxinación, sobre o mal invisible que nos agocha e sobre a posibilidade de volver a ser libres.

O mundo parece dividirse entre quen actúan sen deixarse intimidar e quen avanzan cun dor oculta baixo a pel. Para Loris, esa dor naceu na infancia, a pesar dos veráns xunto ao avó Tempesta. Ao seu carón, a necesidade de ler para afastar as angurias disipábase: Loris conseguía entregarse ao presente mentres aprendía a cultivar o horto, a construír palleiras e a criar pombas, sempre fieis e tornasoladas.

Trinta anos despois, Loris vive na cidade e fixo da lectura a súa profesión. Con todo, tras a fachada dunha vida estable, o traballo editorial precario e a ansiedade de non estar á altura devórano. O refuxio da infancia parece terse extinguido. Día tras día, Loris pechase en si mesmo, atento só ás alarmas do seu propio corpo. Está convencido de que un mal invisible o agocha, unha doenza que ninguén máis percibe.

Mentres os médicos, a súa moza e os seus pais se volven figuras lonxanas, Loris só atopa refuxio en dous aliados: as redes sociais —alivio e alimento para os seus fantasmas— e Catástrofe, unha criatura mutante con ollos de gato, pel de peixe e orellas de loba que o acompaña no illamento e que só el pode ver.