Cada ano arredor de 100.000 mulleres interrompen os seus embarazos de xeito voluntario e legal en España. Durante as catro décadas de franquismo, con todo, a práctica do aborto foi ilegal e perseguida. Centos de miles de mulleres tiveron que facelo ás agachadas con perexil, ruda ou obxectos punzantes que introducían nos seus úteros, poñendo en risco a súa saúde e perdendo, en moitas ocasións, a súa vida. Nos primeiros anos da Transición, un grupo de mulleres e homes armados con botes de Nescafé e bombas de bicicleta puxeron ao alcance de todas as españolas o método máis seguro para interromper o embarazo coñecido entón. Ata 1985, ano da despenalización do aborto, as súas redes clandestinas realizaron máis de 15.000 intervencións. A pesar de que se xogaban a cadea, estes idealistas loitaron por garantir os dereitos reprodutivos e mellorar a vida das mulleres. Neste libro, Paula Boira Nacher recolle a fermosa historia de solidariedade que crearon estas redes coa voz das súas protagonistas, ao tempo que rescata as memorias non narradas das mulleres que abortaron durante o franquismo.
