Unha indagación na memoria e nas herdanzas do dor
Como inciden no presente os pasados que nos habitan, mesmo aqueles que descoñecemos? Malacría, a deslumbrante primeira novela de Elisa Díaz Castelo, explora este interrogante a través dunha xenaloxía de tres mulleres unidas por un fío de violencia invisible.
A trama dispara unha mañá cando Perla, tras alimentar os cans, sae de casa e non regresa. Horas máis tarde, a súa filla Ele emprende unha busca á que se sumarán Jeni, parella de Perla, e Valeriana, unha entrañable cadela que cobra un peso fundamental no relato. Mentres rastrexan as pistas que a desaparecida deixou —como pezas dun quebra-cabezas incompleto—, o pasado familiar xorde a través de restos fragmentarios: un vello caderno de contabilidade usado como diario, mensaxes de voz e listas do cotián.
A través destas fendas ao mundo interior das súas protagonistas, Malacría despregase como un fresco íntimo da experiencia feminina no México do século XX e os albores do XXI. Ao estilo das tragedias clásicas, a novela plantea unha dúbida punzante: ¿non será que aquilo que creamos para protexernos do trauma é, precisamente, o que remata por encerrarnos nel?
«As feridas familiares herdanse, dinos este libro tan forte e tan fermoso que Elisa Díaz Castelo nos agasalla. Pero tamén pregunta se esas feridas, máis alá de habitar o corpo, poden estenderse á linguaxe mesma. Eu creo que si, pois deste libro saín ferida, pero tamén curada; saín azoutada, pero tamén bendicida». — Luna Miguel
«Elisa Díaz Castelo escribiu unha novela fermosísima e conmovedora sobre as feridas, a herdanza, a perda e o corpo, que ás veces queda sen lingua pero nunca sen linguaxe». — Mónica Ojeda
