Un texto brillante a favor da liberdade e das disidencias no que descubriremos como a loita LGTBIQ+ é unha reivindicación que nos concirne a todos, unha verdadeira contenda social e de clase para construír un futuro colectivo desde a disidencia. «Pero, se xa podedes casarvos, que máis queredes?» Que se pode desexar máis alá de formar unha familia produtiva, traer novos traballadores e traballadoras ao mundo, obter algunha rebaixa fiscal e asegurarse de que, ao morrer, será o sangue do noso sangue o que herde o pouco que acumulamos co suor da nosa fronte? Acaso hai algo mellor, promesa máis esperanzadora, que a ansiada, reivindicada e por fin conquistada normalidade? A quimera da normalidade, entendida como unha maneira concreta de consumo, converteuse nun obstáculo para as loitas sociais e de clase. O desexo de asimilarse áquilo «normal», de pasar desapercibidas, calou no debate as disidencias e os modos de vida afastados do sistema produtivo e reprodutivo capitalista. En contraposición, deberiamos poder reivindicar máis que nunca outros modos de vida que conviden a toda a sociedade a transformarse desde as marxes, a amariconarse, a revolucionar os afectos, os coidados e, tamén, os praceres. Unha vía alternativa, un horizonte colectivo que non descarte as realidades discordantes cunha sociedade cuxo epicentro é a familia nuclear e cishetero. Christo Casas, xornalista e antropólogo, presenta en Maricas malas un texto a medio camiño entre o ensaio e o relato persoal no que descubriremos que as loitas queer son unha reivindicación que nos concirne a todos, unha verdadeira contenda social e de clase para construír un futuro colectivo desde a disidencia. Un ensaio lúcido que constitúe unha verdadeira invitación a toda a sociedade a mergullarse nas súas propias prácticas disidentes e a sentirse orgullosa delas. RESEÑAS: «A cultura LGTBIAQ+, de rúa, furtiva, incómoda, carnal, desafiante, perversa, nocturna, enferma e profundamente fermosa sufriu un proceso de gentrificación, a medias académico, a medias institucional, que nos restou potencia e nos roubou os nosos antes poderosísimos modos de colectivizarnos. Desde Paco Vidarte faltounos un apoio que estruturase ese amor e esa violencia poética para reivindicarnos como unha marabillosa otredade. Christo Casas veu solucionar esa carencia coas súas Maricas malas.» Alana S. Portero, autora de La mala costumbre «Maricas malas é un desprazamento que nos fai ver o potencial útil, revolucionario e gozoso de amariconar o mundo, non só para as persoas LGTBI. Un argumento honesto, descarnado e xeneroso do potencial destrutivo para as cadeas que atan a todo o mundo.» Ignacio Elpidio Domínguez, autor de Se vende diversidad «Christo Casas escribiu unha continuación (in)digna para aquela Ética marica que veu a axitar a comodidade asimilacionista na que o activismo LGTBI acostumou a instalarse tras a aprobación de leis, pero mobilizando a esperanza de que esta vez a historia pode escribirse doutra forma. Retomando as propostas utópicas e radicais dos frontes de liberación dos setenta, ao tempo que declara unha guerra de clases e sen cuartel á normalidade, este libro redistribúe o mariconeo como unha promesa emancipada na que todas as persoas atoparán un recuncho de liberdade para manexar.» Ira Hybris, militante marxista queer