Desde hai máis dunha década estendéronse en numerosos países do occidente as teorías e as políticas queer. A incorporación da cultura gay dominante ao mercado capitalista, a crise do Sida e as loitas iniciadas por lesbianas e transexuais, chicanas e negras a finais dos 80 deron lugar a unha serie de movementos políticos sociais e radicais que serán despois elaborados pola academia no que se denomina «teoría queer». Este libro dá conta da complexidade deste movemento, ao que non foi allea a realidade sociopolítica dos movementos de maricas, bolleras e transexuais do estado español (grupos como LSD ou La Radical Gai representaron ese tipo de militancia queer nos anos 90). A partir do Curso de ensinanza aberta da UNED «Introducción a la teoría queer» organizado por Paco Vidarte e Javier Sáez entre os anos 2003 e 2005, recóllense nesta obra colectiva as diversas vertentes de análise que produciron as políticas queer nos últimos anos. O queer non é ningunha teoría, son multitude marginadas, excluídas, persoas que foron expulsadas das súas casas ou dos seus lugares de orixe e que viven en situacións sociais e económicas difíciles. A análise deses procesos de exclusión deu lugar ao que chamamos teoría queer, que non é unha teoría pechada ou un corpus de saber, é un conxunto de ferramentas críticas para a intervención política: críticas da normalidade heterosexual, das prácticas biopolíticas da medicina e do estado sobre os corpos enfermos e sans, das mutilacións que sofren l@s intersexuais, da mirada colonial sobre as inmigrantes bolleras, trans ou maricas, da apropiación académica das loitas populares, da rigidez das marcas de xénero coas que se exclúe ás persoas transexuais. O queer incorpora novas lecturas da literatura, a arquitectura ou o cine, e fai proliferar corpos e prácticas inclasificables para o dispositivo de sexualidade: sadomasoqui
