Que España se convertera nunha democracia sexual avanzada a escala planetaria non é nada evidente: as vitorias dos suxeitos LGBT+ de dereito poderían servir como un lavado rosa da crise global que afecta a España desde 2008. O libro propón unha contrahistoria que desnaturalice o vínculo entre o constitucionalismo de 1978, as clases medias consumidoras e o recoñecemento LGBT+ para reencontrar aos excluídos da modernidade posfranquista en clave histórica. Reacios ao lugar que lles asignaba a democracia das clases medias construíndo os seus comúns na «transición», en 1980 os humanimais e as Pilinguis –os fantasmas queer da democracia española– vían no orde constitucional unha «barbarie institucionalizada», contra a que emprenderon intensas loitas culturais. Da interpretación da súa derrota e morte ante a biopolítica transicional poden xurdir «ruínas emerxentes», chispas para acender outros futuros: non só rompen coa narrativa máis sólida do imaxinario moderno do tempo presente, senón que apelan a pensar en tempo futuro o devenir posmesocrático, poshumano e poscolonial dos comúns democráticos en territorio europeo.
