A historia do século XX amosa que ata practicamente os anos sesenta, cando xorde a contestación gay, lesbiana e trans nas rúas, a representación da diversidade sexual móvese en liñas xerais no ámbito privado, na ocultación, na vergoña. Non obstante, diversas manifestacións artísticas lograron abrirse paso, en determinados círculos e sen chegar ao gran público, para que os artistas puidesen expresar a súa identidade sexual coa discreción obrigada pola moralidade imperante. É o caso de Duncan Grant, Romaine Brooks ou Claude Cahun na primeira metade do século pasado. A pudor rompeuse ao longo dos anos setenta co xurdimento de colectivos homosexuais que irrumpen na vía pública tanto en Nova York como en París, Santiago de Chile ou Barcelona. Paralelamente, algúns artistas como Robert Mapplethorpe, censurado polos sectores máis conservadores e ultrarreligiosos, mostraban nas súas imaxes unha sexualidade inconcibible para a sociedade mojigata. Os anos oitenta e noventa afianzaron o retorno das políticas sexófobas ao converter o sida nunha condena moral. Neses tempos tan duros xorde a denominada teoría queer e unha pléiade de artistas inconformistas poñen de manifesto os seus desexos heterodoxos, as súas formas de vida alternativas á familia nuclear. O binomio de xénero (home/muller; masculino/feminino) é posto en tela de xuízo, como se pode ver no espazo aberto da arte, onde as transgresións adquiren forza e visibilidade. Un mundo perseguido ofrece un completo panorama da diversidade sexual nas manifestacións artísticas do século XX, no que o título alude tanto ao desexo de conseguir unha vida na que prime a liberdade e o respecto á diferenza como á realidade de que a diversidade sexual foi –e segue sendo– amordazada, patoloxizada e condenada polas leis e as normas sociais.