Os iconas e imaxes da "última gran locaza andaluza".

Cando pintaba as festas do seu pobo, as veciñas, os nenos vestidos de anxiños, as procesións, os enterros… destilaba pureza. Tras os anos escuros dunha ditadura que monopolizou a cultura e a estética de varias xeracións, Ocaña devolvía aos grandes iconas secuestrados polo franquismo o cheiro a campo, a luz do amencer e o sentimento de fogar que foran reconvertidos en dogma, tradicionalismo e precepto.

Desacreditado polos seus detractores, e frecuentemente malinterpretado polos seus admiradores póstumos, Ocaña encarnou unha figura tan complexa como xenerosa, unha personalidade que traza no seu breve percorrido un camiño difícil de catalogar pola súa absoluta ausencia de prexuízos ou filiacións. Un exercicio de liberdade que permitiu reinterpretar con luminosidade vitalista as imaxes tipicamente descritivas do repertorio nacional.

«Ocaña quizais foi a última gran locaza andaluza. […] Unha figura anacrónica e contraditoria hoxe en día: a mariquita tradicionalista e religiosísima que pasaba o día pegada ás vírgenes, altares e cirios dos mesmos que a condenaban».

(Shangay Lily)